Vergissingsbombardement, Nijmegen 22 februari

Vergist
Het is blijkbaar zo dat ik nog even moet schrijven. Mijn indrukken zijn bijna vervlogen, de beelden die ik zag: weg. Ik wil ze nog even vangen in woorden, omdat ik recht wil doen aan wat was. Alles verschiet in tijd, er blijft me van de dagen niets over dan deze afgevangen gebeurtenissen.

Één: een paar honderd mensen op een binnenplaats, staande in een wijde cirkel rondom een lege schommel. We gedenken een drama uit het verleden, het vergissingsbombardement op Nijmegen. Op een rij stoeltjes kleumen notabelen in de februari kou. De zon schijnt tussen de gebouwen door genade op de paar gezichten die eronder zitten, de burgemeester, al zijn wethouders. Eentje die ik niet mag, blijft in de schaduw.

Ik zie voorzitter zus op eens heel klein tussen de mensen staan. Verderop een stijve voorganger naast een stoere man. Ontroerd zie ik hoe de laatste vertraagd zijn pet af doet. Houdingen worden rechter, blikken gaan van omlaag naar de schommel. Als de klokken luiden, verstomt de blaasmuziek.

We zwijgen. Ik hoor geluiden van de stad die rondom ons verder leeft, terwijl hier het oog van een andere orde open staat en wij er naar de schommel kijken. Monument voor een verdwenen school, eerbetoon aan gesneefde kinderlevens. Een paar honderd volwassenen kijkend in de kuil van hun verloren jeugd. Her en der dringt iemand door de menigte om naar zijn werk te gaan.

Dagboek van een pionier: op zoek in Portugal

Deze week onderzocht ik of we een Walk of Wisdom kunnen beginnen in Portugal. Maar het voelt dat we daar op deze plek nog niet klaar voor zijn. Het stroomt nog niet. Ja, de engel van Huub en Adelheid staat hier in Portugal hoog op een heuvel, lonkend vanaf een bezielde plaats, maar ik zie nog geen groep lokale mensen die de engelen verder het land in kunnen dragen. Dat komt nog, misschien.

Het was de eerste keer dat ik doelbewust in een ander land ging scouten naar een tweede ronde. Het was op eigen initiatief en dat lijkt me niet de beste manier om een route in een nieuw land te laten ontstaan. In maart ga ik met Manja naar België op initiatief van anderen. Mogelijk werkt dat beter.

Gelukkig heb ik ook hier in Portugal mooie dingen gezien en me oude inzichten herinnerd: dat ik tijd alleen nodig heb bijvoorbeeld. Tijd om naar de wind te luisteren en de ontvouwing van mijn lijf. Tijd om te horen wat het leven zegt onder het gebabbel van de mensen. Vergeef me dat ik dat zo zeg en weet: ik babbel vaak mee.

We spreken dikwijls met elkaar in bovenlagen waar de onderstroom van ons gevoelsleven niet zichtbaar is. Ik woon daar niet, in die bovenlagen. Ik leef waar de rust roept en de vogel, en onder de rust en de vogel het hart van de dingen. Die onschijnbare kracht van het heel en al waar we met onze kleine gedachten en noties voor staan als een aap voor een grote oceaan, dat majesteitelijk stuk water dat iedere dag met de wegzakkende zon zo kalm en onaangedaan het verstrijken van de tijd verdraagt.

Damiaan

Parque natural de Sintra-Cascais, een prachtig gebied nabij Lissabon.
Foto boven: Engel, door Huub en Adelheid Kortekaas op het domein van het Faia Collective, een biologisch-dynamische olijfgaard in Vale de Mondégo met een jaarlijks theaterfestival en natuurexpedities. Een kunstroute is in ontwikkeling. https://www.faiacollective.org